YEAE-ն սկսել է ԱԲ-ի և n8n-ի միջոցով իր բոլոր ներքին գործընթացների ավտոմատացման գործընթացը։ Ընկերությունն աշխատում է ճանապարհային քարտեզի և հանգրվանների վրա հետևյալ ստորաբաժանումներից յուրաքանչյուրի համար՝

• Գնումներ

• Արտադրություն

• Պահեստ

• Ճարտարագիտություն

• Վաճառք և մարքեթինգ

• Որակի ապահովում և հսկողություն (QA և QC)

• Ստորաբաժանումների ներքին փոխազդեցություն

Նրանց ուղղորդում է ինժեներական պրակտիկայի Բևեռային աստղը՝

Ընկերությունը պարտավորվում է այս ամսագրի էջերում ճանապարհի յուրաքանչյուր քայլում իր փորձը կիսել EC համայնքի հետ։

Ի վերջո, ո՞րն է կրթության նպատակը։

Արդյո՞ք այն է, . որ աշխատանք գտնենք։

. որ ապրուստ վաստակենք։

. որ հասարակությունում ապրելու հմտություններ ձեռք բերենք։

. որ գտնենք մեր կոչումը և հետևենք դրան։

. որ բավարարենք աշխարհի նկատմամբ մեր հետաքրքրասիրությունը։

. …

Կարծում եմ՝ կրթության նպատակը պետք է գտնենք բուն Կյանքի (մեծատառով Կյանքի) նպատակի մեջ։

Ուրեմն ո՞րն է Կյանքի նպատակը։

Տիեզերական փոշին, համապատասխան պայմանների առկայությամբ, զարգացավ երկրային բնության, երկրային բնությունը, համապատասխան պայմանների առկայությամբ, զարգացավ կյանքի, իսկ կյանքը զարգացավ մարդկային կյանքի։

Տեսնում ենք, որ այս էվոլյուցիայում կա համառ վեկտոր՝ էվոլյուցիա ցածր ձևերից դեպի բարձր ձևեր, էվոլյուցիա պարզից դեպի բարդը։ Այս էվոլյուցիան կանվանենք վեկտորային էվոլյուցիա, իսկ վեկտորային էվոլյուցիան՝ Կյանքի նպատակ։

Մենք կյանք եկանք ոչ մեր կամքով և ոչ էլ մեր կամքով կհեռանանք դրանից։ Մեզ կյանք բերեց կյանքը, և հենց կյանքն է մեզ տանելու։ Այն դա անում է միայն մեկ նպատակով՝ զարգանալու։ Որովհետև էվոլյուցիան գոյատևելու նրա միակ եղանակն է։ Այն մեզ կյանք է բերում այն նպատակով, որ մենք զարգացնենք այն։ Մենք պարզապես նրա էվոլյուցիայի գործիքներն ենք։ Սա կյանքը դարձնում է մեր տերը՝ տեր, որի նպատակին պետք է ծառայենք։

Եկեք այս էվոլյուցիան դնենք ժամանակի վեկտորի վրա՝ քարե դարից մինչև մեր օրերը՝

Յուրաքանչյուր սերունդ ապրում է կյանքի որոշակի պատուհանում՝

Յուրաքանչյուր սերունդ ծառայում է կյանքի էվոլյուցիային՝ լուծելով իր ժամանակի մարտահրավերները։ Մեր սերունդը լուծում է մեր ժամանակի մարտահրավերները, հաջորդ սերունդը լուծելու է իր ժամանակի մարտահրավերները։ Մարտահրավերի յուրաքանչյուր լուծում ստեղծում է ավելի բարձր բարդության նոր մարտահրավերներ։ Նրանց մարտահրավերները կտարբերվեն մերից. նրանց մարտահրավերները մերից ավելի բարձր բարդության մակարդակի կլինեն։ Գիտելիք փոխանցելու համար ունենք սերունդների համընկնման միայն մի փոքր պատուհան։ Դրանից այն կողմ չենք կարող գնալ, քանի որ չգիտենք և երբեք չենք իմանա։

Ինժեներները շատ հստակ են հասկանում էվոլյուցիայի և սերնդային պատասխանատվության այս պատկերը։ Մենք բավականին լավ ենք հասկանում մարդկության էվոլյուցիան, քանի որ դրան նպաստում ենք անմիջականորեն՝ առանց որևէ միջնորդության։ Այստեղ, օրինակ, տեսնում ենք 21^-րդ դարի 14 մեծ մարտահրավերները, որոնք ձևակերպել է Ամերիկյան ճարտարագիտական ակադեմիան՝

Ստորև տեսնում ենք անցյալ դարի ինժեներական նորարարությունները, որոնք պատասխանեցին իրենց ժամանակի մարտահրավերներին։

Եվ մարտահրավերներն ավելի մեծ ու բարդ կդառնան, քանի որ կյանքը զարգանում է այս հավերժական տիեզերքում։

Այսպիսով, կրթության նպատակը նույնն է, ինչ բուն Կյանքի նպատակը՝

Կրթության նպատակն է ուսանողներին նախապատրաստել իրենց սերնդի մարտահրավերները լուծելուն։

Հենց այս պատմական հեռանկարը պետք է ամրագրվի ուսանողների մտքում։ Պետք է ամրագրվի, որ կյանքը նրանց կյանք է բերել՝ այն զարգացնելու համար, Որ նրանք կոչված են լուծելու իրենց սերնդի մարտահրավերները՝ լինեն դրանք տեխնոլոգիական, սոցիալական, մշակութային, կազմակերպական, գործառնական, …

Եվ սա հեշտ խնդիր չէ, քանի որ առօրյա կյանքի իրարանցումը ուշադրությունը շեղում է կյանքի այս էությունից։

Սկսեմ Ջեբրան Խալիլ Ջեբրանի «Մարգարեն» գրքից մի բանաստեղծությամբ։

Եվ մի կին, որ երեխային սեղմել էր կրծքին, ասաց. Խոսիր մեզ Երեխաների մասին։

Եվ նա ասաց.

Ձեր երեխաները ձեր երեխաները չեն։

Նրանք Կյանքի՝ ինքն իր հանդեպ կարոտի որդիներն ու դուստրերն են։

Նրանք գալիս են ձեր միջոցով, բայց ոչ ձեզանից, Եվ թեև ձեզ հետ են, բայց ձեզ չեն պատկանում։

Կարող եք նրանց տալ ձեր սերը, բայց ոչ ձեր մտքերը, Որովհետև նրանք ունեն իրենց սեփական մտքերը։

Կարող եք ապաստան տալ նրանց մարմիններին, բայց ոչ նրանց հոգիներին, Որովհետև նրանց հոգիներն ապրում են վաղվա տանը, ուր դուք չեք կարող այցելել, նույնիսկ ձեր երազներում։

Կարող եք ձգտել նմանվել նրանց, բայց մի՛ ջանացեք նրանց ձեզ նման դարձնել։

Որովհետև կյանքը չի գնում հետ և չի մնում երեկվա մեջ։

Դուք աղեղներն եք, որոնցից ձեր երեխաները՝ որպես կենդանի նետեր, արձակվում են առաջ։

Նետաձիգը տեսնում է նշանակետն անսահմանության ճանապարհին, և Նա ձեզ ծռում է Իր զորությամբ, որպեսզի Իր նետերը թռչեն արագ և հեռու։

Թող նետաձգի ձեռքում ձեր ծռվելը լինի ուրախության համար. Որովհետև ինչպես Նա սիրում է թռչող նետը, այնպես էլ սիրում է կայուն աղեղը։

Մարգարեն

Կրթությունը պետք է պատասխանի երկու հարցի՝ ինչ պետք է փոխանցվի երեխաներին և ուսանողներին, և ինչպես պետք է այն փոխանցվի։

Սերունդների ժամանակային համընկնումը բավականին փոքր է, և մենք չգիտենք այն մարտահրավերների մասին, որոնց կբախվի հաջորդ սերունդը։ Այն ամենը, ինչ կարող ենք փոխանցել, այն է, ինչ գիտենք, ոչ ավելին։

Բայց եթե կրթության նպատակն է ուսանողներին նախապատրաստել իրենց ժամանակի մարտահրավերները լուծելուն, բայց մենք չգիտենք այդ մարտահրավերները, ինչպե՞ս կարող ենք նրանց նախապատրաստել։

Կարծում եմ՝ նրանց պետք է փոխանցել ոչ այնքան այն գիտելիքը, որը մենք արդեն գիտենք, որքան այն գործընթացը, թե ինչպես է այդ գիտելիքը ստեղծվել։

Իսկ ինչպե՞ս սովորեցնել նոր գիտելիքի ստեղծման գործընթացը։

Կարծում եմ՝ դա կարող ենք անել՝ դասավանդելով գիտելիքի պատմությունը։ Այլ կերպ ասած՝ պետք է դասավանդենք գիտելիքը՝ կապված իր պատմության հետ։

Ի՞նչ է գիտելիքի պատմությունը։

Գիտելիքի պատմությունն իրականում այն մարտահրավերների պատմությունն է, որոնք հանգեցրել են գիտելիքի ստեղծմանը։ Դա իր ժամանակի գիտելիքի սահմանափակումների պատմությունն է, որոնք պետք է հաղթահարվեին, դա այն ճգնաժամերի պատմությունն է, որոնց լուծման համար նոր գիտելիք էր պետք։ Դա այն փորձերի պատմությունն է, որոնք պետք է կառուցվեին նոր գիտելիքը հայտնաբերելու համար։ Կարճ ասած՝ դա համատեքստի պատմությունն է։

Այսպիսով, գիտելիքը նույնպես պետք է փոխանցվի պատմական ժամանակագրությամբ։ Յուրաքանչյուր նոր գիտելիք պետք է դրվի իրեն նախորդած գիտելիքների հաջորդականության մեջ։ Սա ցույց կտա գիտելիքի էվոլյուցիայի տրամաբանությունը, որը հետո կարելի է արտարկել ապագայի վրա։

Ի՞նչ կսովորեցնի սա ուսանողին։

1. Ուսանողը սովորում է բացահայտել ներկա գիտելիքի սահմանափակումները՝ սահմանափակումներ, որոնք պետք է հաղթահարվեն նոր գիտելիքով։

2. Ուսանողը սովորում է նկատել միտումները։

3. Ուսանողը տեսնում է այդ գիտելիքի էվոլյուցիայի տրամաբանությունը

4. Ուսանողը սովորում է ձևակերպել մարտահրավերները (խնդրի դրվածքները)։

Կարճ ասած՝ ուսանողի միտքը լարվում է իր ժամանակի մարտահրավերներին և հին գիտելիքի այն սահմանափակումներին, որոնք պետք է հաղթահարվեն նոր գիտելիքով։ Եվ սա շատ արժեքավոր է։

Ամփոփելով՝ այստեղ առաջարկվում է հետևյալը՝

1. Գիտելիքը պետք է դասավանդվի որպես գիտելիքի պատմություն։

2. Գիտելիքը պետք է կապված լինի իր պատմության հետ։

3. Գիտելիքը պետք է դասավանդվի ժամանակագրական հերթականությամբ։

Օրինակ՝ կա մեքենաների և մեխանիզմների պատմության մասին 46 գրքից բաղկացած հետաքրքրաշարժ շարք։ Ստորև կարող եք գտնել դրանցից մի քանիսը։ Ես ավելի մեծ նշանակություն կտայի այս գրքերին, քան մեքենաների և մեխանիզմների բուն դասագրքերին։ Ինչո՞ւ։ Որովհետև կարևորն այնքան էլ գիտելիքը չէ, որքան նոր գիտելիքի ստեղծման մեխանիզմի ըմբռնումը։ Եվ այդպիսով ավելի լավ կհասկանանք բուն առարկան, քանի որ այն հիմնված կլինի իր էվոլյուցիոն հեռանկարի վրա։